Мен – қазақпын, мың өліп, мың тірілген,
Жөргегімде танысқан мұң тілімен.
Жылағанда жүрегім, күн тұтылып,
Қуанғанда күлкімнен түн түрілген.
Руым көп солардың аттарындай,
Мінезім бар таулардың қатпарындай.
Жырым бар бабалар хаттарындай,
Әжімім бар бейнеттің таптарындай.
Қашан қазақ атандым мен азандап
Әлі күнге білмейсің, ей, адамзат!
Есіміме береді
Бала жасын құлпытастышұқыған кей азамат
Ару жолда, мал тер де, бала белде.
Уайым түбі теңіз ғой, бара берме!
Жігер керек, жыр керек, жалау керек
Қайрат күйі боп төгіл қаралы елге!